“Ik doe mijn oordoppen in en druk op start, het audioboek gaat weer verder. Eerst altijd even 10 seconden
terugspoelen. Waar was ik ook alweer gebleven? ‘Nog 4999-en-nog-wat keer’, denk ik, en ik stap op de
fiets.”
Eva is de sleur een beetje zat. Elke dag is hetzelfde, en hoe veel van dit soort dagen komen er nog? Aan haar dagboek vertelt ze alles wat ze meemaakt of overkomt, of gewoon, waar ze een mening over heeft. En die heeft ze over heel veel dingen. Eigenlijk wil ze graag een break van haar werk. Maar ja, hoe regel je dat? Als de gelegenheid zich dan toch voordoet grijpt ze hem met beide handen aan: eindelijk tijd om aan dat boek te beginnen! Als nou alleen maar haar gezin een beetje mee zou werken en haar man niet zo geheimzinnig zou doen.
